Świerzbowiec ludzki

Świerzbowiec ludzki to zewnątrzpasożytnicze roztocze. Wywołuje chorobę zwaną świerzbem.

Pasożyty te posiadające osiem odnóży, nie mają zdolności ani do skoku ani lotu. Pełzają z prędkością 2,5 cm na minutę na rozgrzanej skórze. Samica drąży w warstwie rogowej naskórka ślepo zakończone nory świerzbowcowe, w których składa dziennie dwa-trzy jaja, po czym giną po kilku tygodniach. Po 50 godzinach z jaj wylęgają się larwy, które w ciągu około 2-3 tygodni przekształcają się w dojrzałe świerzbowce. Dlatego objawy występują dopiero w 3 tygodnie po zarażeniu się tą chorobą. Świerzbowce żywią się wyłącznie komórkami naskórka, co jest jednym z głównych czynników ograniczających czas przeżycia poza skórą. Wynosi on trzy dni. Gdy temperatura spada poniżej 20°C, świerzbowce są niemal całkowicie nieruchome.

Klasycznym objawem świerzbu jest swędzenie nasilające się po rozgrzaniu ciała (po kąpieli, w pościeli). Na skórze występuje wysypka grudkowo-pęcherzykowa przypominająca zmiany typu uczuleniowego. 

Cechą charakterystyczną świerzbu jest występowanie drobnych krostek, strupów i przeczosów w typowych lokalizacjach takich jak:

  • boczne powierzchnie palców rąk
  • zgięcia i fałdy skórne np. zgięcie łokciowe
  • okolica pępka
  • brodawki sutkowe u kobiet
  • okolice płciowe u mężczyzn
  • pośladki. 

W wyniku drapania powstają spryszczenia a uszkodzona skóra jest bramą dla wtórnych infekcji i zliszajowacenia skóry. Świerzbowiec przede wszystkim wybiera miejsca nieowłosione. Zarazić się świerzbem można tak przez bezpośredni kontakt z chorym (⅔ przypadków), jak i w wyniku kontaktu z przedmiotami zanieczyszczonymi żywymi świerzbowcami (⅓ przypadków).

Objawy chorobowe są szczególnie nasilone u osób z zaniedbaniami higienicznymi, ale i u osób z obniżoną odpornością lub atopowym zapaleniem skóry.


Opinie:

Facebook